Erik van der Hulst doet nieuwe ervaringen op in Suriname

15-11-09 - Op 6 oktober vertrok Erik van der Hulst naar Paramaribo. In dit artikel doet hij ons verslag van zijn aankomst en eerste ervaringen daar voor het programma Top-POINT.

Erik van der Hulst in Suriname

Op het vliegveld Johan Adolf Pengel word ik opgehaald door contactpersoon Anne-Rita. We rijden in een grote 4-wheel drive langs Marrondorpen (nakomelingen van gevluchte slaven) en het oerwoud naar mijn huisje aan de Washingtonstraat nummer 7 (iets buiten het centrum van Paramaribo). De sleutels van zowel de auto als het echt Surinaamse huisje op palen worden mij in de handen gedrukt en daar sta ik dan, als een kat in een vreemd pakhuis. Flink zwetend - het is 33 graden - pak ik de koffers uit en ga ik boodschappen doen bij een van de vele Chinese supermarkten en pin wat Surinaamse dollars. Het is en blijft vreemd, in Zuid-Amerika en dan overal Nederlands horen spreken.

De omgeving verkennen

De eerste dagen verken ik Paramaribo en wordt er aardig wat van mijn stuurkunsten en richtingsgevoel gevraagd. Na fort Zeelandia, de mooie witte houten huizen, de enorme overdekte markt aan de Waterkant is in het eerste weekend het binnenland van Suriname aan de beurt. Via een grote bauxietweg (wasbord) en een klein stijl bosweggetje maak ik in Brownsberg voor het eerst echt kennis met het schitterende oerwoud (en vele bijzondere schepsels die in het oerwoud leven). Het ruikt er als in het reptielenhuis van Artis, het is broeierig warm en de wandeltocht naar de watervallen is stijl maar zeer de moeite waard. In het Brokopondo(stuw)meer, zo groot als de provincie Utrecht, kan ik lekker afkoelen (het is wel oppassen met de piranha’s). Dit meer voorziet een groot deel van Suriname en de bauxietindustrie van elektriciteit.

Doel: goede afspraken tussen politie en het PCS

Ik start na het weekend bij het Psychiatrisch Centrum Suriname (PCS) en maak onder andere kennis met majoor Amstelveen die vanuit het leger aan het PCS is gedetacheerd en die mijn steun en toeverlaat is. Na een prachtige (en indrukwekkende) rondleiding, vertelt de majoor dat het de bedoeling is dat ik ga bekijken of en in hoeverre er goede afspraken kunnen worden gemaakt over de interactie tussen de politie van Suriname en het PCS. Subdoel is dat men over en weer meer begrip krijgt voor elkaars (on)mogelijkheden. Aan de hand van een analyse maak ik twee weken later een startdocument. Via de plaatsvervangend korpschef lukt het een aantal leidinggevenden van beide partijen om de tafel te krijgen om over de inhoud te praten. Daarna maak ik een nieuw document over de wederzijdse verantwoordelijkheden en wensen en dat ligt nu bij de politie voor eventuele aanvullingen. Na goedkeuring door de leidingen van beide organisaties kan er een projectplan worden geschreven.

Aangrijpende situaties

Naast dit werk ga ik onder andere ook regelmatig mee met de Acute Dienst die, in opdracht van de psychiater, overal in Suriname patiënten ophaalt zodat deze kunnen worden opgenomen. Ik verzeil daardoor in soms zeer aangrijpende situaties en ik kom op plaatsen waar een gemiddeld toerist nog nooit is

Cultureel van alles te beleven

Ook cultureel is er hier echt van alles te beleven. Zo word ik door de majoor uitgenodigd om een ochtendviering van twee jarige familieleden van hem bij te wonen op een mooi versierde voorplaats van hun huis tussen de bananenplanten en het kippenhok. In de dagen daarna volgen drie andere ceremonies, twee keer een wasi (reiniging) en een winti-prei, passend bij de cultuur van de slaven die uit Afrika naar Suriname zijn gehaald. De wasi’s vinden plaats in het oerwoud, achter een hut op één van de oude plantages ver in het binnenland, op de geboortegrond van hun voorouders.

De eerste twee ceremonies zijn alleen met de familieleden, maar niemand die er raar van opkijkt dat er een grote blanke grijze man aansluit, een vriend van de majoor is altijd welkom. Aan de tweede neem ik, gekleed in een geleende sarong, geheel deel en word ik ook gereinigd.

Ook op de winti-prei ben ik van harte welkom. Nu voor de hut, die in één dag met planten, bladeren en culturele vlaggen is omgebouwd tot een geschikte ruimte om veel mensen te ontvangen. Er wordt gedanst tot vier uur in de ochtend en ik dans mee met de soms opzwepende muziek en word betrokken bij vele rituelen en zie mensen in trance raken. Pas als er een grapje door de bandleider wordt gemaakt (“Ik moet even Nederlands praten, want er zit een Balkenende bij”), besef ik dat ik de enige blanke ben.

Veel nieuwe ervaringen

Dit is een greep uit een echt avontuur met veel nieuwe (en soms indrukkende) ervaringen. Ik wil het beknopt houden, dus zal ik het niet hebben over al het lekkere Surinaamse eten (pom, roti, pinda soep, moksi alesi, Indonesisch rijsttafel etc.), de verkoelende Parbo-biertjes, de uitbundige en multiculturele feesten op het onafhankelijkheidsplein, de vele bijzonder hartelijke mensen die ik ontmoet, mijn ervaringen bij de politie, de diverse reisjes naar onder andere Fort nieuw Amsterdam, waar je dolfijnen op drie meter van je bootje voorbij ziet zwemmen en ga zo maar door.

Hou vol daar!
Groet Erik van der Hulst

Politietop divers