De hand van een vrouw
19-06-09 - De discussie over vrouwen binnen de politie is volop opgelaaid, melden Spits en De Telegraaf. In Amsterdam blijken de vrouwen al aan een opmerkelijke opmars bezig: 35 procent van het korps bestaat al uit dames. Volgens de kranten hoog tijd voor een gesprek met Liesbeth Huyzer, de enige vrouw uit de korpsleiding.
Journalist: Wat vindt u van al het gepraat over vrouwelijke hoofdcommissarissen?
Huyzer: “Op zich vind ik het goed dat de minister dit heeft aangekaart. Ik vind ook dat er meer vrouwen in de politietop moeten werken. Daar moeten we naar streven. De minister heeft met de korpsen daarover een afspraak gemaakt en als je dan ziet dat er het afgelopen jaar van de twintig in te vullen topfuncties binnen de politie, toch weer zeventien naar een man gingen, begrijp ik dat ze intervenieert. Alleen kun je je afvragen of het wel op de juiste manier is gebeurd. Het lijkt nu wel alsof een man niet meer geschikt zou zijn. Bovendien zijn er mensen echt beschadigd door deze discussie.”
Journalist: Kunt u uitleggen waarom het belangrijk is dat meer vrouwen een hoge positie krijgen binnen de politie?
Huyzer: “Vooropgesteld, je kunt natuurlijk niet alle vrouwen of mannen over een kam scheren. Dus ik stel het een beetje zwart-wit. Maar dan denk ik dat vrouwen met een meer menselijke blik naar een bedrijf en naar personen kijken. Je kunt bijvoorbeeld op straat ingrijpen door met je spierballen ergens op af te stappen of je kunt proberen iets met praten op te lossen. Daarbij is het van belang dat andere vrouwen zien dat je wel degelijk iets kunt bereiken binnen de politie. Vrouwen in de top hebben een voorbeeldfunctie. Ik wil overigens niet zeggen dat ik alleen maar vrouwen als leidinggevenden wil, hè. Het moet een juiste mix zijn. Wij willen variëteit en duidelijk maken dat de politie allang geen ‘witte mannenbedrijf’ meer is.”
Journalist: Hoe staat het in Amsterdam met de vrouwen in de top?
Huyzer: “Daar ben ik heel tevreden over. We hebben de eerste vrouwelijke districtschef en verschillende wijkteamchefs en bureauchefs zijn vrouwen. Vooral in het middenkader zitten we ruim in de vrouwelijke leidinggevenden, circa 30 procent van ons middenmanagement is vrouw. Het duurt nog wel even voordat die de echte top hebben bereikt, maar de toekomst ziet er wat dat betreft goed uit.”
Journalist: En een vrouwelijke korpschef? lets voor uzelf misschien? Bernard Welten gaat over twee jaar weg.
Huyzer: “Laat ik het zo zeggen: Het zou leuk zijn als de volgende hoofdcommissaris van Amsterdam een vrouw is. Of een allochtoon. Een allochtone vrouw! Zou helemaal mooi zijn. Of ik het zelf wil worden weet ik niet. In principe geldt hier trouwens de regel dat je niet vanuit het korps zelf kunt doorstromen.”
“Dus als je me ineens bij een ander korps terugvindt, zou het zomaar eens kunnen dat ik daarna mijn opwachting als korpschef in Amsterdam maak. Maar vooralsnog is daar geen sprake van en vind ik nog voldoende uitdagingen in mijn huidige functie.”
Journalist: Uw korps heeft onlangs personeel geworven in een moskee. De VVD vindt dit nogal vreemd. Begrijpt u die kritiek?
Huyzer: “Wij zijn op zoek naar allochtone collega's, want die hebben we gewoon te weinig. Dat is echt een probleem. We zitten nu op ruim 12 procent en dat is wel boven het landelijk gemiddelde, maar we willen er meer. Deze stad bestaat voor 60 procent uit mensen die geen Nederlandse afkomst hebben. We moeten echt actief op zoek naar allochtonen en hebben dus ook in een moskee geworven. Maar we werven overal!”
Journalist: Zou het nou echt zoveel uitmaken of een Marokkaan door een Marokkaanse agent wordt gearresteerd of door een Nederlander?
Huyzer: “Nee, daar gaat het juist niet om. Het gaat erom dat we vertrouwen wekken bij bepaalde groepen. We willen horen en begrijpen wat er speelt en leeft. Vanuit hun eigen cultuur hebben ze soms een heel ander beeld van de politie. Door het gesprek aan te gaan, zoals we laatst met Marokkaanse jongeren en buurtvaders hebben gedaan in de moskee, willen we duidelijk maken wat werken bij de politie in Nederland inhoudt.”
Journalist: Waarom is het zo moeilijk om allochtonen te werven?
Huyzer: “Dat begint al bij de kleine kinderen. Die kijken heel anders tegen agenten aan dan Nederlandse kinderen. Die willen als ze klein zijn allemaal politie- of brandweerman worden. Dat heeft de allochtone jeugd niet zo. Al is er ook weer een verschil tussen Marokkanen en Turken. Turkse agenten vinden gaat makkelijker. Allochtonen vinden het heel belangrijk wat hun ouders van de beroepskeuze vinden. Daarom willen we ook die ouders bereiken. Natuurlijk speelt ook het opleidingsniveau mee. Wij vragen van een agent minimaal een havo-opleiding en voor een surveillant vmbo. Daarmee maken we het onszelf niet gemakkelijk.”
Journalist: Hoezo? Zijn dat geen landelijke eisen dan?
Huyzer: “Nee, landelijk is vmbo-t genoeg om agent te kunnen worden. Wij denken dat een stad als Amsterdam toch iets extra's vraagt en passen onze eisen daarop aan.”
Journalist: Is uw werk makkelijk te combineren met een gezinsleven?
Huyzer: “Hadden jullie deze vraag nou ook gesteld als ik een man was? Dit is een topfunctie en dat eist nogal wat. Daar moetje mee om kunnen gaan. Ik ben moeder van twee kinderen en op vrijdag werk ik vaak vanuit huis, zodat ik wat meer thuis ben. Overigens heb ik binnen ons korps er voor gezorgd dat er meer deeltijd gewerkt wordt. In feite werkt iedereen bij ons in deeltijd want ons werk gaat 168 uur per week door en zoveel werkt natuurlijk niemand. Ook voor mannen is het belangrijk dat ze tijd kunnen besteden aan het gezin. Wij zijn zelfs het enige korps in Nederland dat van leidinggevende banen, duobanen heeft gemaakt. Kijk, daar is dan toch de hand van de vrouw zichtbaar.”
Bron: Spits, 19 juni 2009 'De hand van een vrouw', Telegraaf 19 juni 2009 'Vrouwen zijn menselijker'